Allah’ın Arşı Nerede?
Bir zamanlar, karanlık bir gece Kayseri’nin o soğuk havasında, yalnız bir sokakta yürüyordum. Her adımımın yankısı boş caddede kayboluyordu. O anlarda her şeyin anlamını sorgular, sıradan bir günün ortasında bile kalbimdeki boşluğu hissederdim. Kendimi bir kayık gibi hissediyordum, sanki büyük bir okyanusta savruluyordum ama yönümü bulamıyordum. İşte o gün, Allah’ın arşının nerede olduğunu düşündüm. Hem de sadece bir soru olarak değil, derin bir arayış olarak.
Gecenin Sessizliğinde
O soğuk gecede sokakta yalnız yürürken, ilk defa o kadar yalnız hissediyordum ki… Çevremdeki her şey tanıdık olmasına rağmen içimdeki boşluk büyüyordu. Havanın soğukluğu, üzerime çökse de asıl soğuk, içimdeydi. Kafamda hep bir soru dönüp duruyordu: Allah’ın arşı nerede? Ne kadar düşündüm, ne kadar okudum, o kadar bulamadım. O an o kadar net hissettim ki, bir boşluğu dolduracak kadar basit bir cevap belki de çok uzakta değildi, ama ben hala ulaşamıyordum.
Bir arkadaşım bir gün bana Allah’ın arşının, O’nun kudretini simgeleyen bir şey olduğunu söylemişti. Ama bu sadece bir fikir değil, bir inanıştı. Bu yüzden, “Allah’ın arşı nerede?” sorusunun cevabını almak bir noktada bana çok önemli geliyordu. Belki de bu boşluk, sadece bir cevaba sahip olmam gereken bir sorudan ibaretti. Yavaşça adımlarımın hızını artırdım. Kafamın içinde yankı yapan sorularla yürümek, o anki yalnızlığımı derinleştiriyordu.
Hayal Kırıklığı ve Korku
Birden, yürüdüğüm sokaklar daralmaya, binalar daha yüksek olmaya başladı. Sanki her şey üzerime geliyor gibiydi. Allah’ın arşı nerede? sorusunun cevabını bulamamak o kadar yorucu olmuştu ki, kendimi çaresiz hissettim. Gecenin karanlığında adım attıkça bir parça daha yalnızlaşıyor, daha çok kayboluyordum. Sonunda, bir parkın bankına oturdum ve içimdeki boşlukla baş başa kaldım. O an, sorunun cevabını bulamayacakmışım gibi bir his kapladı içimi. Gözlerim bulanıklaşırken, kafamda bir ses: “Cevabı arama, belki de cevabı bulman gereken tek yer kendin olmalı.”
İçimdeki bu düşünceler, beni korkutuyordu. Cevabın benden uzak olduğunu düşünmek, belki de O’nu bulmaya çalışmanın aslında sadece kendime yabancılaşmak olduğunu anlamak… Allah’ın arşı, dışarıda bir yerde değildi. Belki de O’nun kudreti, benim içimdeydi. Ama bu düşünce beni öyle bir hayal kırıklığına uğratmıştı ki, biraz daha anlamaya çalışmak yerine, sadece kabullendim. O an korku ve umutsuzluk birbirine karıştı.
Bir Yıldız Gibi Parlayan Umut
Bir anda bir yıldız kaydı. Gecenin karanlığında, bir ışık belirip kayboldu. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. İşte, o anda fark ettim. Allah’ın arşı, belki de çok uzaklarda, yukarıda bir yerde değildi. Arş, belki de her an, her zaman, benim içimdeydi. Hangi duyguyu yaşarsam yaşayayım, o güç hep oradaydı. Bunu içimde hissettim. Ruhum, bir anlığına bile olsa, sanki Allah’ın kudretiyle sarılmış gibi oldu.
O an düşündüm, belki de Allah’ın arşı, her an içimizde, kalbimizde, ruhumuzda parlıyor. Belki de Allah, bize sadece yükseklerdeki kudretini göstermek yerine, o kudreti içimizdeki duygularda ve düşüncelerde hissettirmek istiyor. O an, kaybolan bir cevap değildi, belki de hep vardı, ama ben görmüyordum. Allah’ın arşı, yalnızca bir yere ait değil, her yerdeydi. Hemen yanı başımızda, belki de o karanlık sokakta, belki de en derin acılarımızda…
Allah’ın Arşı Nerede?
O gece, Allah’ın arşı hakkında daha fazla düşünmemek, cevabın bende saklı olduğunu kabul etmek zor oldu. Ama o kadar güzel bir an vardı ki, her şeyin derin anlamını hissettiğim o an… Allah’ın arşı, bizim onu hissettiğimiz her an, içimizdeydi. O zaman anlamıştım ki, aslında arayış da bir yolculuktu. Yalnızca fiziksel bir yer değil, içsel bir yer. Allah’ın arşını ararken, belki de kendimizi buluyorduk. Bu soruyu sorarken, aslında O’nu daha da yakından hissediyorduk.
Ve o gece, içimdeki o boşluk yavaşça dolmaya başladı. Belki de soruların cevabı, sadece doğru bakış açısını bulmakta gizlidir. Her adımda, her düşüncede, o kudreti daha yakından hissederek, Allah’ın arşının aslında benden çok uzak olmadığını fark ettim. Arş, her yerdeydi. Hem içimde, hem de kalbimde.
Şimdi, her şeyin yerli yerinde olduğunu düşünüyorum. Belki de aradığımız cevaplar, aradığımız yerin tam ortasında…