Kayseri’nin Soğuğunda Başlayan Bir Hikâye
Kayseri’de kış bazen insanın içine işler. Sadece havaya değil, sanki düşüncelerine de sızar. O gün sabah uyandığımda camın buğusuna bakarken içimde garip bir huzursuzluk vardı. Arabamı yeni almıştım. Daha birkaç ay olmuştu. Kaputunda parlayan o şeffaf koruma filmi bana hep “yeni başlangıç” hissi veriyordu. Sanki o film sadece boyayı değil, beni de koruyordu.
Ama insan büyüdükçe bazı şeylerin üstündeki ince tabakanın da kalkması gerektiğini fark ediyor.
O gün ilk defa aklıma takıldı: kaput koruma filmi ne zaman sökülmeli?
Basit bir soru gibi duruyordu ama içimde yankısı büyük oldu. Çünkü o film, aslında sadece arabayı değil, benim o dönemdeki kırılgan halimi de temsil ediyordu.
Bir Ustanın Sessiz Cümlesi
Aracı ilk aldığımda, mahalledeki ustaya götürmüştüm. Elleri yağ içinde ama bakışı temiz bir adamdı. Kaputu incelerken fazla konuşmazdı. O gün de öyle yaptı. Bir süre sessiz kaldı, sonra sadece şunu söyledi:
“Bu film güzel ama zamanı gelince kaldırmak gerekir.”
Ne zaman diye sormadım. O an için önemli gelmemişti. Çünkü insan bazen sadece “şimdi iyi mi?” diye düşünür. Geleceği ertelemek kolaydır.
Ama Kayseri’nin o sert rüzgârı gibi hayat da ertelediklerini geri yüzüne çarpar.
İlk Çizik ve İçimdeki Çatlak
Bir akşam üniversiteden dönerken, otoparkta fark ettim. Kaputun kenarında küçük bir kabarma vardı. Önce önemsemedim. “Bir şey olmaz” dedim kendi kendime. Ama her gün gözüm oraya kaymaya başladı.
O küçük kabarma büyüdü mü, yoksa ben mi büyüttüm bilmiyorum.
İçimdeki o huzursuzluk da aynı şekilde büyüdü. Sanki film sadece arabayı değil, beni de korumaya çalışıyor ama artık yeterince güçlü değil gibi hissediyordum. İşte o an yine aynı soru geldi:
Kaput koruma filmi ne zaman sökülmeli?
Cevap aramak yerine erteliyordum.
Yolda Kalan Düşünceler
Bir gün Erciyes yoluna çıktım. Hava griydi. Ne kar vardı ne güneş. Sadece ortada asılı kalmış bir sessizlik.
Arabayı sürerken kaputa bakıyordum. O film, ışığı farklı yansıtıyordu. Sanki gerçek rengi gizliyordu. O an tuhaf bir şey hissettim: Arabanın aslında nasıl göründüğünü bilmiyordum.
Belki de kendimle ilgili de aynı şey geçerliydi.
Direksiyonun başında uzun süre düşündüm. İnsan bazen sadece yol almaz, kendi içinden de geçer. Ve ben o gün, içimde bir şeylerin artık eski korumasına ihtiyaç duymadığını fark ettim.
Ama yine de sökemedim.
Karar Vermek Değil, Hazırlanmak
Karar vermek zor değil aslında. Zor olan, o kararı kabullenmeye hazır olmak.
Bir hafta sonra ustaya tekrar gittim. Atölyenin kapısını açtığımda tanıdık bir koku vardı: yağ, metal ve sabır.
Usta kaputu açtı, filmi uzun uzun inceledi. Sonra bana baktı. Bu kez daha net konuştu:
“Artık kaldırabilirsin. Altı sağlam. Ama biraz geç kalmışsın bile.”
O cümle içime oturdu.
Geç kalmak… Bu kelime sadece araba için değil, benim hayatım için de söylenmiş gibiydi.
İçimdeki Direnç
Arabayı orada bırakıp çıkmak istemedim. Sanki film sökülürse bir şey eksilecekmiş gibi geliyordu. O koruma kalkarsa, çizikler görünür olacaktı. Gerçek ortaya çıkacaktı.
Ve ben gerçeklerle her zaman iyi anlaşan biri değildim.
O gece eve döndüğümde uzun süre balkonda oturdum. Kayseri’nin soğuğu yüzüme vuruyordu ama içimdeki asıl soğuk başka yerden geliyordu. Kendime kızıyordum.
Neden bu kadar bağlanmıştım ki o ince şeye?
Korunmak mı, saklanmak mı?
Sitemizden Önerilen: 2025 Jandarma alımı ne zaman ?
Bunu ilk defa o gece düşündüm.
Kaput koruma filmi aslında bir güven hissiydi. Ama güven ile saklanmak arasında ince bir çizgi vardı. Ben o çizgiyi fark etmeden geçmiş olabilirdim.
Belki de artık o filmi sökme zamanı sadece araba için değil, benim için de gelmişti.
Sökülüş Anı
Ertesi gün ustanın yanına tekrar gittim. Bu kez kararlıydım. Ama içimde tuhaf bir boşluk vardı. Sanki bir şeyden ayrılıyormuşum gibi.
Usta işe başladı. Film yavaş yavaş kalkıyordu. İlk kez o kaputun gerçek rengini gördüm. Işığı daha çıplak, daha netti. Ama aynı zamanda kusurlar da görünüyordu.
Ve ben o an şunu hissettim: rahatlama ile korku aynı anda içimdeydi.
Çünkü artık saklanacak bir şey yoktu.
Gerçekle İlk Temas
Kaput tamamen temizlendiğinde usta elini sildi. Bana baktı ve sadece “Böyle daha iyi” dedi.
Ben ise uzun süre konuşamadım.
Arabaya baktım. Daha önce hiç görmediğim kadar gerçekti. Ama içimde bir şey eksilmiş gibiydi. O koruma kalkmıştı ama ben sanki kendi duvarlarımın birini daha indirmiştim.
O gün ilk defa anladım: bazı şeyler korunurken güzel görünür ama gerçek hâlleri daha ağırdır.
Sonrasında Değişen Şeyler
Günler geçti. Arabayı her çalıştırdığımda farklı bir his vardı. Artık o ince tabaka yoktu. Ama garip bir şekilde daha huzurluydum.
Çünkü artık gizlenmiyordu.
Ben de kendimi daha az saklamaya başladım. İnsanlardan değil belki ama kendi düşüncelerimden.
Kayseri’nin sabahlarında arabaya bakarken artık aynı soruyu sormuyordum. Çünkü cevabı öğrenmiştim.
Kaput koruma filmi ne zaman sökülmeli?
Belki de sadece fiziksel bir zaman meselesi değil. Belki de insanın içi “artık yeter” dediğinde.
Bir Gece Yazdığım Not
O gece defterime şunu yazdım:
“Bazı şeyler bizi koruduğunu sanırken aslında bizi geciktirir. Ben kaputun üstündeki filmi kaldırdığımda sadece bir malzemeyi değil, bir korkumu da söktüm.”
Yazarken elim titriyordu.
Çünkü fark ettim ki, ben sadece bir araba hakkında düşünmüyordum.
Bugün Geriye Bakınca
Şimdi o günleri düşündüğümde içimde hem bir sıcaklık hem de hafif bir hüzün var. O film belki gerçekten koruyordu. Ama her koruma sonsuza kadar sürmez.
Kayseri’nin soğuk rüzgârı yine yüzüme vuruyor. Ama bu kez kaçmıyorum.
Arabaya baktığımda artık şunu biliyorum: Her şey zamanında bırakılmalı. Ne erken ne geç.
Ve belki de en önemlisi, bazı soruların cevabı teknik değil, duygusaldır.
Benim için o cevap çoktan verilmişti.